Sneeuwschool

Sneeuwschool

En geïnstalleerd zijn wij

BerichtjesPosted by Joris Tue, January 09, 2018 20:31:15
Hehe, dat was me het dagje wel.

U kan zich ongetwijfeld nog herinneren hoe u gisteren rond 17u zwaaide naar uw kleine grote spruit, op weg naar de bergen. Vandaag rond 17u was die spruit dan eindelijk geïnstalleerd op de kamer in het hotel tussen die bergen. Een mooi etmaal ertussen dus.

We zullen onze 24 uren overlopen aan de hand van enkele alliteraties, als ware het Suske en Wiske-albums.

De olijke overstap

In Brussel-Zuid stapten we vlot en blijgezind - die paar traantjes waren reeds opgedroogd - over op onze slaaptrein. Twaalf wagons vol kinderen en zenuwen. We schommelden via Leuven en Luik naar de grens met Duitsland. Magen werden gevuld, spelletjes gespeeld en zenuwen weggelachen. Vlotjes.

Marc de machinist

Kent u Marc? Nee? Wij wel.
Wat een sympathieke kerel is me dat. In het station van Aken werd onze Belgische locomotief losgekoppeld (in stilstand uiteraard) om plaats te ruimen voor de erg mooie locomotief van Euro-Express. De treinliefhebbers onder ons werden verwend. Temeer omdat de bestuurder van de vorige trekker ons even kwam groeten. Hij kon toch niet voorbij aan al die enthousiastelingen uit zijn eerste wagon? Marc poseerde voor de foto, gaf high-fives en verzorgde live commentaar tijdens het aankoppelen van de nieuwe machine. We waren op slag fan. Wat fijn dat hij ons ook op de terugreis van Aken tot Brussel op sleeptouw zal nemen.

De ruime Rijn

In Duitsland was het stilaan tijd om de oogjes te sluiten. Niet dat we vinden dat het daar niet interessant of mooi is. Het werd simpelweg een beetje laat. Ogen die toch nog even openbleven konden zien dat de overvloedige regen en sneeuw van de laatste dagen hun weg gevonden hadden naar de Rijn. Lantaarnpalen die tot de helft onder water stonden gaven de toch al mooie skyline van Keulen een surreëel tintje. Op onze spoorwegberm hadden we geen last van de vochtigheid. Enkel de schokkende, luidruchtige trein zorgde voor een lichte slaap. De nieuwe wissel, weer een mooie locomotief trouwens, en de felle verlichting in het station van Basel hielpen ook niet echt. Maar kom, de eindhalte kwam in zicht...

De charmante civiele bescherming

Enkele minuten voor aankomst in Sierre kregen we het goede (U leest het goed.) nieuws: we mochten nog niet richting Zinal rijden. Door de sneeuwval van de voorbije nacht (50cm in Zinal, 100cm op de top) waren de wegen nog niet voldoende geruimd en de wind en hogere temperatuur vergrootten het lawinegevaar. De bergwacht moest dus vol aan de bak. Op zulke momenten ben je blij dat men geen risico's neemt en kan dat beetje wachten er wel bij. In de sporthal wachtte de civiele bescherming ons op. Thee, koffie, water, ijsthee, fruitrepen, koekjes, chocolade én een glimlach. Gratis! Dat de koffie niet te drinken was, is ze vergeven. Een gegeven kop kapt men niet in het paard. Of zoiets.
We speelden wat spelletjes aan tafel en wandelden tot aan de Rhône om de tijd te vullen. Ergens in ons achterhoofd doemde het beeld van veldbedjes in een sporthal reeds op. De lokale pers kwam zelfs nog even langs. (Ook onze lokale pers toonde interesse. Leest u morgen de GVA maar bij de kapper.) Gelukkig kwam rond de middag het verlossende bericht dat de weg vanaf 15u vrij én veilig zou zijn. Maar men liet ons niet gaan zonder middageten. De civiele beschermers doken met enthousiasme in hun keuken en stuurden ons na een bord spaghetti met een verse gratis glimlach de baan op. Waarvoor nogmaals onze grote dank.

De nakende nacht

Wat zal die welkom zijn! En daarna, die eerste echte dag hier. De sneeuw is gevallen, laat het zonnetje nu maar komen. Dat ze maar een voorbeeld neemt aan al onze zonnetjes hier...

Tot morgen!

ps: Meer foto's vanaf morgen. We hebben hier eerst de ski's geregeld. Dat leek ons even belangrijker.